1إن أحد الاتجاهات الحدیثه فی تعلیم ریاده الأعمال هو تنمیه المدارس الریادیه باعتبارها مرکز علم وتکنولوجیا وتوظیف العلوم والمعارف، وهذا الأمر یقود إلی تنمیه البلدان وتطویرها. یسعی البحث الراهن إلی تقدیم نموذج للتعلیم الریادی فی نظام التعلیم الابتدائی باستخدام طریقه التجمیع التلوی لنموذج ساندلوسکی وبارسو. انطلاقا من ذلک وبعد البحث فی المواقع المعلوماتیه المعتبره مثل ProQuest، Emerald، Science Direct، Sage، Springer، Scopus وفق المعاییر المحدده تم اختیار 35 مقوله وبعد تحلیل محتوی هذه المقولات تم استخراج المفاهیم والکودات المتعلقه بها وفی النهایه قمنا بتحدید أهمیه کل من هذه المقولات باستخدام طریقه شانون الأنتروبیا. وبناء علی البیانات التی حصلنا علیها فی هذا البحث کانت مفاهیم خصائص ریاده الأعمال لمدیری المدارس، وخصائص ریاده الأعمال للمعلمین، وثقافه ریاده الأعمال فی المدرسه، وطرق التدریس الریادیه، ومشارکه أصحاب المصلحه الخارجیین فی تعلیم ریاده الأعمال فی المدرسه، ومناهج ریاده الأعمال، والرؤیه المستقبلیه لریاده الأعمال فی التعلیم، والعوامل السیاسیه والموقف الریادی للوالدین وحوافز الطلاب ونوع المدرسه لها الأهمیه القصوی من بین العوامل التی تؤثر علی تعلیم ریاده الأعمال فی المدارس الابتدائیه. کما أن تبعات تعلیم ریاده الأعمال فی المدارس الابتدائیه تشمل الرؤیه الریادیه، والمهارات الریادیه، والمعرفه الریادیه والقدرات الریادیه. إن نتائج هذا البحث بإمکانها توفیر رؤی قیمه فی إطار تنمیه وتطویر التعلیم الریادی فی النظام التعلیمی الابتدائی.

ذکر (تکرار اسم یا اسامی خدا) مصقله زنگارهای وجودی قلب است. آن اساس سلوک معنوی صوفیه و یادآور میثاق ازلی و ابدی میان خدا و انسان است. صوفیه بر این باورند که برای عمل به این میثاق و رسیدن به مذکور باید اسامی خدا را گفت؛ چون خداوند در اسامی خود حضور دارد. در طریقه کبرویه بر ذکر لا اله الا الله تاکید است که ذاکر با نفی ما سوی الله، هستی مطلق را اثبات می کند. این ذکر و اذکار دیگر به نور تبدیل می شوند و قلب را به طبیعت نورانی خور برمی گردانند. ذکر به دو گونه زبانی و قلبی تقسیم می شود و در طریقت کبرویه برتری با ذکر خفی و قلبی است و آن نیز متناسب با مراتب قلب، مراتب گوناگونی دارد که در مراتب بالای آن، ذکر، ذاکر و مذکور با هم یکی می شوند و در این هنگام مذکور در ذاکر ذکر می گوید و ذاکر به ذکر دوام و در نتیجه شهود خدا می رسد؛ تمام ابعاد وجودی شخص اتحاد می یابد و ذکر الله الله سر می دهند. در این مقاله همچنین از شرایط و آداب ذکر، چگونگی به ذکر نشستن، ضبط دم، تسبیح، یاد مرگ، تضرع، نقش پیر در ذکر و تلقین ذکر از او سخن می رود.

بر پایه نسبت خرقه شاه نعمت اله ولی در شجره نامه اش، طریقه احمد غزالی که رفتن این طریقت به مغرب از مسلمات تاریخ است با چند واسطه به شیخ ابومدین در تلمسان الجزایر می رسد. و پس از او نیز با میانجیگری مشایخی به شاه نعمت اله ولی در ایران می رسد. ابن عربی به عنوان پدر عرفان نظری، ابومدین را در جای جای نوشته هایش گرامی داشته و با عنوان شیخنا یا ابوالنجا از او یاد می کند. فخرالدین عراقی صوفی مکتب خراسان نیز پس از فراگرفتن فصوص الحکم نزد صدرالدین قونیوی کتاب خود به نام لمعات را بر سنت سوانح العشاق احمد غزالی می نویسد که قونیوی پس از خواندن لمعات آن را شرح فصوص معرفی می کند. با یافتن مستنداتی دال بر نسب طریقتی شاه نعمت اله می توان بر گسترش طریقت شیخ احمد غزالی تاکید کرد که بیشتر در قالب آثار نوشته شده پس از ابومدین قابل مشاهده است. نوشتار پیش رو به یکی از این زنجیره ها یعنی شیخ ابوالبرکات، شاگرد شاگرد احمد غزالی اختصاص دارد. احتمالها مورد بررسی قرار گرفت و میزان اعتبار آنها با یادکرد دلیلها مشخص شد.

این مقاله به نقد آرا دو گروه از شارحان کلام حافظ پرداخته است که وی را ملامتی و یا متمایل به آیین ملامت دانسته اند. نظر گروه اول که به ضرس قاطع حافظ را ملامتی خوانده اند، با عنایت به فاصله زمانی میان عصر زندگانی وی و روزگار رواج اندیشه ملامت، مورد تردید قرار گرفته است، اما نمایاندن نادرستی نظر گروه دوم که حافظ را متمایل به اندیشه ملامتیان، دل باخته و پذیرنده اصول ایشان و صاحب توافق با مشرب آنان معرفی کرده و به عرفانش رنگ ملامت داده اند، هدف عمده این مقاله بوده است. برای تحقق این منظور، ذیل هفت شماره به طرح توافق ها و تقابل های کلام حافظ با آرا اهل ملامت پرداخته ایم تا وجود گزاره های متناقض و ناهم خوان در شعر وی و عاری بودن عرصه کلام بزرگان طریق ملامت از چنین گزاره هایی را برجسته سازیم. سپس کوشیده ایم تا برای هم خوانی ها و ناهم خوانی های کلام حافظ با عقاید ملامتیان دلیلی سازگار با منطق زبانی و ساختار شعر او عرضه کنیم. در پایان با تکیه بر دلایل ارایه شده، این نتیجه را به دست داده ایم که حافظ مبلغ هیچ اندیشه رسمی یا غیر رسمی نیست. او شاعری آزاد اندیش است که در هیچ قالبی اعم از عرفانی و غیر عرفانی نمی گنجد و هنرش را در درجه اول اهمیت قرار می دهد. با این همه، تاویل پذیری شعر وی از سویی و سعی شارحان بر پاسخ گویی به افق توقعات زمانه از سویی دیگر، سبب اعطای مشرب ملامتی به وی شده است.

سلمان ساوجی از شاعران شهیر قرن هشتم هجری است که اشعارش تجلی گاه تفکرات مختلف اجتماعی، دینی و عرفانی است. او اگر چه به مدح ارباب قدرت پرداخته و در زمان خود از حرفه ی شاعری تمتعی تمام یافته، اما این خصیصه هیچ گاه باعث نشد بُعد معنوی زندگی خود را رها سازد. این جستار که مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است و با شیوه ی توصیفی تحلیلی انجام شده، به تحلیل و تفسیر مضامین رندانه و قلندرانه در غزلیات سلمان ساوجی می پردازد؛ ابتدا مقدمه ای درباره ی مکتب ملامتیه و الهیات رندی و قلندری بیان می شود و سپس به تحلیل و تفسیر تفکر ملامتی و قلندری در غزلیات سلمان ساوجی پرداخته خواهد شد. غور در اشعار سلمان بیانگر این حقیقت است که وی در عرصه ی عرفان نیز یکه تاز بوده، البته نه عرفان مرسوم خانقاهی بلکه عرفانی فارغ از راه و رسم اهل خرقه که نه تنها اصول حاکم بر نظام خانقاه را زیر سؤال می برد بلکه با برجسته کردن امور ضد ارزشی، بر آن ها حمله می برد و تابوها را می شکند. سلمان، سریان عشق را در نظام آفرینش درک کرده، با تن دادن به این ودیعه ی الهی، از نام و ننگ گریخته، مسجد و خانقاه را رها کرده و به خانه ی خمّار، التجا می جوید. انسان کامل مد نظر سلمان، رندِ قلندری است که با پشت پا زدن به همه ی ظواهر شرع، بر سر کوی مغان مأوا می گزیند. در نظرگاه او، تنها راه رستگاری انسان، قدم گذاشتن در مسلک قلندری است؛ مسلکی که خرقه ی ریایی صوفی را به می طهارت می دهد و به فرجام اندیشی زاهد، وقعی نمی نهد.

آیین سَماع در طریقت قادریه و کَتَک در هندوئیسم از شناخته شده ترین رقص ها هستند. این آیین ها که آمیخته با باورهای مذهبی هستند، رقصیدن را یکی از راه های برقراری ارتباط با کائنات می دانند. رقص های آیینی علاوه بر جنبه های زیباشناختی در صورت های حرکتی، دارای مفاهیم عرفانی، دینی و روایی هستند که درطول زمان تکامل پیدا کرده است. در طریقت قادریه عارف در طی سماع برای برقراری ارتباط با عالمی دیگر می کوشد. این مقاله به روش مطالعه ی تحلیلی تطبیقی به بیان همانندی ها و تفاوت های این دو آیین و تأثیرپذیری آن ها از یکدیگر و کشف روابط زمانی و مکانیِ آن ها در فرهنگ صوفیسم و هندوئیسم در طول تاریخ می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که با وجود تفاوت های آیینی و دینی، ساختارهای مشترکی در دو رقص سماع و کتک وجود دارند. رقص کَتَک، در معابد هندوئیسم مانند سماع ریشه در نیایش آفریدگار دارد و در برخی از ابعاد صورت و محتوا با آن همانند است. در مورد تأثیرپذیری های کتک از سماع قادریه به نظر می رسد که کتک در هند، در دوران سلاطین دهلی و امپراتوران مغول، به واسطه ی ارتباطات فرهنگی بین اسلام و هندوئیسم، دگرگونی هایی پیدا کرده است.

ویتامین B12 نشاندار شده با کبالت – 58 یکی از ابزارگان (کیتهای) تشخیص کم خونی در بیماران مبتلا به آن است. به عبارت دیگر، جذب ناکافی ویتامین B12 یکی از علل کم خونی در انسان بوده و یکی از روشهای دقیق برای سنجش مقدار جذب آن، کـاربرد رادیوداروی ویتامین B12 نشاندار شده با رادیوایزوتوپ کبالت – 58 است. مهمترین مرحله تولید ویتامین B12 نشاندار شده، جداسازی و خالص سازی آن از محیط تخمیر باکتری Streptomyces Olivaceus (DSM: 41536) است. بنابراین در نخستین مرحله این تحقیق، بررسی جداسازی و تخلیص این ویتامین به وسیله رزینهای مختلف بـر روی نمونه های سیانوکوبالامین حاوی کبالت- 59، تولید شده توسط این باکتری صورت گرفت. در بررسی ها و آزمایشهای اولیه، دو رزین غیرقطبی XAD-4 و XAD-7 انتخاب شد. نتایج آزمایشهای متعدد بر روی این دو رزین نشان دادند که بهترین بازدهی برای تثبیت کوبالامین به وسیله رزین XAD-4 بدست می آید. در مرحله بعد،  تحقیقات برای جداسازی ویتامین در ستون XAD-4 با استفاده از حلالهای متانول، اتانول و ایزوپروپانول در غلظتهای مختلف انجام گرفت. نتایج حاصل از) TLC کروماتوگرافی لایه نازک) نشان داد که بهترین شوینده ها برای خارج کردن کوبالامین از ستون XAD-4، حلال های متانول، اتانول و ایزوپروپانول با حداکثر غلظت ویتامین B12، در محدوده غلظتهای 25 تا 50 درصد، 30 تا 40 درصد و 10 درصد هستند. کوبالامین دفع شده در حضور استن در دمای پایین متبلور شد.

بررسی تاثیر تصوف و عرفان اسلامی بر طریقه عرفانی بائول های هندچکیده:بائول اصطلاحاَ به معنای شیفته و شیدای حق است. بائول ها همچون درویشان و قلندران هندو هستند که خاستگاهشان منطقه نادیا در ایالت بنگال بوده است. بطور کلی، سنت بائولی سنتی تلفیقی و التقاطی است. بائول ها از هر سه دین بزرگ شبه قاره هند-یعنی هندویی، بودایی و اسلام که در آن زمان در بنگال شکوفا بودند، متاثر شده اند. آن ها در عین گمنامی، از اهمیت و جایگاه ویژه ای در عرفان هندو برخوردارند. تاگور شاعر و ادیب هندی در شناساندن بائول نقش بسیار پررنگی داشته است. آزادی از هر قید و بندی ویژگی بارز زندگی عرفانی آنهاست. تصوف یکی از عناصر مهمی است که بعد از ورود اسلام به هند بیشترین تاثیر را بر بائول گذاشته است. در واقع، بائول های بنگال محصول نهایی تلفیق و امتزاج اندیشه های سهجیه و تصوف است. برخی از شباهتهای که بین عقاید صوفیه و عقاید بائولی وجود دارد از جمله: سماع و رقص و آواز، گورو و مرشد روحانی، آزادی، بدعت و سنت شکنی، عالم صغیر بودن بدن و... نشانگر این تلفیق و امتزاج است. در این مقاله با روش کتابخانه ای و با ابزار تحلیل و توصیف ضمن معرفی بائول و سیر تصوف در هند و بنگال به میزان تاثیر صوفیه بر بائول ها می پردازیم .